Για πρώτο και αναγνωριστικό
άρθρο στο blog αποφάσισα να μιλήσουμε σε γενικές γραμμές για το
ελληνικό πρωτάθλημα που παρακολουθούμε φέτος, αλλά και για την ποιότητά του.
Μία λέξη, πιστεύω, είναι αρκετή για να το περιγράψει κανείς…φτωχό! Φτωχό όμως
όχι μόνο από οικονομικής άποψης, αλλά φτωχό σε όλα.
Ένα φτωχό πρωτάθλημα που
βασίζεται κυρίως σε ομάδες υπό οικονομική κρίση. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό;
Μείωση του μπάτζετ, μειώσεις στα μεγάλα συμβόλαια παιχτών, αποδεσμεύσεις πολλών
παιχτών που η ομάδα αδυνατεί να πληρώσει τα συμβόλαιά τους, μεταγραφές της
‘πλάκας’ ή ακόμα και καθόλου μεταγραφές. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την
ανικανότητα και τον ερασιτεχνισμό που επιδεικνύουν οι διοικήσεις πολλών ομάδων
(εξαιρούνται μέχρι στιγμής για καθαρά οικονομικούς λόγους ο Ολυμπιακός και ο
Αστέρας Τρίπολης) έχουν συμβάλλει στο να βλέπουμε αυτό το αποτέλεσμα στα
γήπεδα.
Λόγω, λοιπόν, των ελλείψεων
σε ποδοσφαιριστές, ομάδες και προπονητές της Superleague θυμήθηκαν
μετά από πολύ καιρό ότι υπάρχουν και ακαδημίες. Και όχι μόνο απλά το θυμήθηκαν,
αλλά ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να προβληματιστούν για το κατά πόσο έτοιμα είναι
αυτά τα παιδιά να αγωνιστούν στην πρώτη ομάδα. Πολλές ομάδες έγιναν ‘άπληστες’
κόβοντας τους παχυλούς μισθούς ακριβοπληρωμένων παιχτών και αντικαθιστώντας
τους με χαμηλόμισθους πιτσιρικάδες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ομάδες που
κατεβαίνουν στο γήπεδο με μέσο όρο ηλικίας κάτω των 23 ετών σε κάθε ματς θα
είναι το λιγότερο ασταθείς.
Η κρίση χτυπάει τους παίχτες,
χτυπάει όμως και τους προπονητές. Αρκετοί προπονητές αναγκάστηκαν να φύγουν ή
και να απολυθούν λόγω της ανάγκης για μείωση των εξόδων. Το κακό δεν εντοπίζεται
εκεί, αλλά κυρίως στο ποιός θα αντικαταστήσει αυτόν που έφυγε. Οι πρόεδροι των
ομάδων λένε φτηνός να’ ναι και ότι να’ ναι, προπονητές υπόσχονται σε προέδρους
και οπαδούς παρά τα όσα προβλήματα υπάρχουν ότι μπορούν να τα βγάλουν πέρα και
ας μην πληρώνονται αρκετά και έτσι κάπως αφανείς προπονητές και βοηθοί
προπονητών παίρνουν την θέση πραγματικών προπονητών. Για να μην γενικεύουμε,
όμως, υπάρχουν και κάποια πολύ επιτυχημένα ‘πειράματα’(π.χ. ο Χριστόπουλος στον
Πας Γιάννινα).
Σε όλα τα παραπάνω έρχεται να
προστεθεί ένα ακόμα φλέγον ζήτημα. Αυτό της διαιτησίας, που ‘καίει’ εκατομμύρια
οπαδούς ανά την χώρα. Η διαιτησία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να πει κανείς
ότι έχει δείξει σημάδια βελτίωσης τα τελευταία χρόνια στο πρωτάθλημά μας.
Αντίθετα, ολοένα και περισσότεροι φίλαθλοι καθημερινώς πείθονται ότι ο
διαιτητικός μηχανισμός υπολειτουργεί ή
δεν λειτουργεί καθόλου, όπως και πολλοί άλλοι μηχανισμοί σε αυτή τη
χώρα. Σε κάθε αγωνιστική του πρωταθλήματος υπάρχει τουλάχιστον ένα παιχνίδι στο
οποίο κεντρικό πρόσωπο είναι ο διαιτητής με τις παράξενες αποφάσεις του και όχι
οι παίχτες. Είναι πλέον φανερό ότι η επιλογή των διαιτητών σίγουρα δεν γίνεται
με τα απαραίτητα κριτήρια με αποτέλεσμα πολλοί διαιτητές να εμφανίζονται
κατώτεροι των περιστάσεων και σίγουρα δεν υπάρχει ο κατάλληλος έλεγχος που θα
φανερώσει ποιοί από αυτούς σκόπιμα κάνουν τα ‘στραβά’ μάτια… Η ανικανότητα
πολλών διαιτητών είναι δεδομένη, αλλά σίγουρα είναι και πολλές οι περιπτώσεις
σε όλα αυτά τα χρόνια που ορισμένοι ‘διαιτητές’ εθελοτυφλούν κουβαλώντας στην
πλάτη τους ξένα συμφέροντα. Με λίγα λόγια, το διαιτητικό σύστημα στην Ελλάδα
κρίνεται τουλάχιστον αναξιόπιστο.
Όλα τα παραπάνω και όχι μόνο,
συντελούν στο να έχουμε στα χέρια μας το σημερινό πρωτάθλημα της Superleague(καταλληλότερο όνομα δεν υπήρχε..). Πιστεύω όλοι θα
συμφωνήσουν ότι χρειάζονται σαρωτικές αλλαγές στον χώρο του αθλητισμού, και
συγκεκριμένα στο ποδόσφαιρο, αλλά κυρίως αλλαγή νοοτροπίας μήπως και έρθει
επιτέλους η πολυπόθητη εξυγίανση του αθλήματος που όλοι ψάχνουνε. Δηλαδή, μήπως
επιτέλους δούμε και λίγη μπάλα!