Όλες αυτές τις μέρες είχαμε
μπει, κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι σε κλίμα Εθνικής. Διαβάσαμε και ακούσαμε
ότι το παιχνίδι με την Βοσνία είναι ένα καθοριστικής σημασίας παιχνίδι, ότι η
Ελλάδα είναι ικανή να κοντράρει στα ίσα την αντίπαλό της ,ότι η Ελλάδα έχει το
αήττητο στους ομίλους μέχρι στιγμής, ακούσαμε ακόμα και την φοβερή ανάλυση του
στυλ «οι αριθμοί λένε Ελλάδα»!
Το παιχνίδι συγκέντρωσε, με λίγα λόγια, την
προσοχή πολλών Ελλήνων ποδοσφαιρόφιλων, με πολλούς ακόμα και να παθιάζονται
στην ιδέα της νίκης. Όλο αυτός ο χαμός, όμως, για το τίποτα! Και θα μπορούσε να
πει κανείς εδώ «ε όχι και τίποτα ρε φίλε, βάλαμε ένα γκολ». Και ποιος το είδε?
Υπήρχε άνθρωπος που να συνέχισε να βλέπει το παιχνίδι και μετά το 70΄? Λίγοι,
και ακόμα λιγότεροι ήταν αυτοί που παρακολουθούσαν ξύπνιοι το παιχνίδι και όχι
ροχαλίζοντας…
Το θέμα Εθνική Ελλάδος είναι
ένα ευαίσθητο ποδοσφαιρικό θέμα, γι’ αυτό, λοιπόν, πριν αρχίσω να αναλύω θα
κάνω μία επισήμανση. Δεν πρέπει και δεν είναι χρήσιμο στα καλά και στα εύκολα
να λέμε πόσο υπερομάδα είμαστε και στα άσχημα και δύσκολα να βρισκόμαστε
συνεχώς απέναντι και να επικρίνουμε. Και για να ξηγηθώ δεν πρόκειται με αυτήν
την εμφάνιση να αρχίσω να κατηγορώ τους πάντες και τα πάντα, αλλά το πιο
ωφέλιμο θα ήταν μια αντικειμενική σκοπιά που στόχο θα έχει την βελτίωση της
ομάδας και τίποτα παραπάνω.
Κατά αρχάς, ο κ.Σάντος πήγε
να παίξει αυτό που λέμε τα ποδοσφαιρικά mind games. Με το να
κρατάει κλειστά τα χαρτιά του μέχρι και την τελευταία στιγμή προσπάθησε να
μπερδέψει τον αντίπαλο και να μην φανερώσει τις προθέσεις του. Σίγουρα δεν το
κατάφερε. Η ομάδα μπήκε στα πρώτα 8 λεπτά του παιχνιδιού με σύστημα 4-4-2 και
αφού ο Σάντος είδε ότι στην άμυνα δεν πατούσαν καλά αμέσως αυτό μετατράπηκε στο
πιο ορθολογικό 4-3-3. Γνώμη μου είναι ότι το σύστημα δεν μας έφταιξε, αλλά
έφταιξε ότι οι Βόσνιοι μπήκαν σαν να έπαιζαν το τελευταίο τους παιχνίδι και
εμείς παίζαμε σαν να ήμασταν ‘στα τελευταία μας’…
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η
ομάδα δεν πατούσε καλά και δεν κατάφερε ούτε μια στιγμή να φανεί ανταγωνιστική.
Ας γίνουμε λίγο πιο συγκεκριμένοι. Ο Καρνέζης κάτω από τα δοκάρια της Εθνικής,
απέδειξε ότι επάξια τα τελευταία χρόνια είναι ο βασικός τερματοφύλακας. Ακόμα
και σε μια κακή του μέρα, όπου η ψυχολογία του ήταν στα πατώματα και τα περισσότερα
βολέ του κατέληγαν σε πλάγιο, έκανε μια καθοριστική επέμβαση στα πρώτα λεπτά
στην αφύλαχτη κεφαλιά από το Βράνιες, απέκρουσε και ένα πέναλτι και γενικά ήταν
αρκετά σταθερός. Αυτά αρκούν για να τον θεωρήσει κανείς τον μόνο διασωθέν του
χθεσινοβραδινού παιχνιδιού, παραβλέποντας τα τρία γκολ που δέχτηκε. Αμυντικά,
θα έπρεπε στα χαρτιά να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες του αγώνα. Έλα, όμως, που
ο Αβραάμ δεν είναι έτοιμος ακόμα για παιχνίδια τέτοιου επιπέδου (έχασε τον
Τζέκο σε δύο στημένες φάσεις που κατέληξαν σε γκολ) αν και έκανε φιλότιμη
προσπάθεια, αφού καθάρισε σε αρκετές φάσεις τον Τζέκο στο ένας εναντίον ενός. Ο
Παπασταθόπουλος δίπλα του μέτριος, χωρίς σκαμπανεβάσματα και χωρίς, όμως, να
εντυπωσιάσει. Ο Τοροσίδης προσπάθησε να κρατηθεί στο ύψος του, όμως ούτε
αμυντικά έπεισε ούτε και επιθετικά, παρά τις αρκετές και γνωστές προωθήσεις
του. Και από την άλλη μεριά, ο Τζαβέλλας, ο οποίος φάνηκε πολύ σαστισμένος με
την κινητικότητα των Βόσνιων από τη μεριά του και σε συνδυασμό με την
παιδαριώδη αμυντική συμπεριφορά του στη φάση του πέναλτι φάνηκε ότι ήταν από
τους πιο αδύναμους κρίκους χθες.
Ήρθε η ώρα για το μεγάλο
πανηγύρι στη μεσαία γραμμή. Θα μαλλιάσει η γλώσσα μου να το λέω ότι,
Καραγκούνης, Κατσουράνης και Τζιόλης δεν μπορούν να συνυπάρξουν πετυχημένα! Ο
Καραγκούνης σαφώς και σωστά βρίσκεται στην αρχική εντεκάδα της ομάδας, γιατί
πρόκειται για πραγματικό αρχηγό που τρέχει σαν το σκύλο πάνω-κάτω και είναι
αρκετά κινητικός και έξυπνος παίκτης. Με ένα μεγάλο αλλά, είναι πλέον 36 ετών
δεν είναι δυνατόν να τον βάζεις μαζί με τον επίσης μεγάλο σε ηλικία Κατσουράνη
και τον αργό Τζιόλη. Είναι έγκλημα! Η ομάδα στα αμυντικά της χαφ θέλει ανανέωση
και δεν είναι καθόλου δύσκολο να υπάρξει. Μανιάτης και Ταχτσίδης θα μπορούσαν
κάλλιστα να δώσουν περισσότερα σε αυτές τις θέσεις. Και εδώ να απαντήσω κάτι σε
αυτούς που διαμηνύουν ότι θα ήταν καλύτερα να έπαιζε ο Κυριάκος χθες(είναι
τραυματίας) στην θέση του Αβραάμ. Πιστεύω ότι, ο Κυριάκος καλό θα ήταν
τουλάχιστον να δοκιμαστεί στη θέση του αμυντικού χαφ εκεί δηλαδή, που παίζει
και στην ομάδα του. Κάτι θα ξέρουν στην Σάλκε δεν μπορεί…
Προχωρώντας, βρίσκει πιο
μπροστά τους Χολέβα και Σαλπιγγίδη. Νομίζω σωστές και φυσιολογικές επιλογές για
ένα παιχνίδι που απαιτούσε αφοσίωση στην άμυνα. Όμως, ένα γενικότερο σχόλιο
εδώ. Η ομάδα προσηλώνεται τόσο στα αμυντικά της καθήκοντα που χάνει το πλάτος
της. Πόσες φορές είδαμε να συμβαίνει αυτό κυρίως μεσοεπιθετικά? Για παράδειγμα,
τον Καραγκούνη να πέφτει κυριολεκτικά πάνω στον Χολέβα και τον Κατσουράνη και
να μην έχει που να δώσει? Πρέπει οι γραμμές να απλωθούν στο γήπεδο, έτσι ώστε
να μπορέσει να κυκλοφορήσει λίγο η μπάλα. Χρειάζεται ,επίσης, και περισσότερη
κινητικότητα, κινήσεις χωρίς την μπάλα που σπάνια είδαμε με αποτέλεσμα οι
επιθετικοί να πάνε σε ατομικές προσπάθειες που λίγα πράγματα προσέφεραν. Και
τέλος, ο Σαμαράς, ο οποίος μετά από πολύ καιρό έπαιξε στη φυσική του
θέση(επιθετικός) και όχι ως αριστερό χαφ?! Ο Σαμαράς δεν ήταν κακός, βέβαια
ελάχιστα απείλησε. Θεωρώ, όμως, ότι σε αυτή τη θέση και σε ένα υποτιθέμενο
4-4-2 που συνηθίζεται τελευταία έχει πολλά να δώσει. Άσε που ιδιαίτερα στην
αρχή του αγώνα ταλαιπώρησε ιδιαίτερα τον Σπάχιτς τόσο κερδίζοντας πολλά φάουλ
στον αέρα όσο και με τις κινήσεις του
χαμηλά. Πρέπει παρόλα αυτά, να μάθει να πιέζει καλύτερα την άμυνα, ειδικά στην
πρώτη πάσα των αμυντικών. Τον είδαμε να κουράζεται πολύ στην πίεση που ασκούσε,
αφού οι 2 κεντρικοί αμυντικοί αντάλλαζαν πάσες μεταξύ τους με αρκετή ευκολία,
με αποτέλεσμα αυτός να βρίσκεται στη μέση και απλά να κυνηγάει.
Για να κλείσουμε το κεφάλαιο
Εθνική, τουλάχιστον μέχρι τον Ιούνιο, θα πούμε 2-3 γενικά πραγματάκια. Κακές
επιλογές Σάντος χθες και ήταν φανερές. Υπάρχει μεγάλη προσπάθεια από τον ίδιο
να υπάρξει ανανέωση στην Εθνική, αλλά πρέπει να πάρει περισσότερα ρίσκα. Το
4-4-2 φαίνεται να ταιριάζει αρκετά στην Εθνική Ελλάδος, παρόλο που εγώ το
βρίσκω λιγάκι παρωχημένο. Σε αυτήν την όχι τόσο πολυδιάστατη ομάδα, όμως,
φαίνεται να λειτουργεί μια χαρά και το κυριότερο φαίνεται να παράγει
περισσότερο ποδόσφαιρο. Ο απολογισμός του χθεσινού παιχνιδιού είναι κακός, αλλά
έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας και τίποτα δεν είναι απίθανο. Άλλωστε, αυτή η
ομάδα μας έχει συνηθίσει στα απίθανα…